Tuesday, November 26, 2013

കാളയും പോത്തും....പിന്നെ ഐസ്ക്രീമും



ആലപ്പുഴയിലാവും നല്ല കാളകളുണ്ടാവുക എന്നുള്ള പൊതുജനാഭിപ്രായം മാനിച്ചാണ് പാപ്പൂട്ടി അങ്ങോട്ടു പുറപ്പെട്ടത്. അതിനിടെ വണ്ടി അടൂരെത്തിയപ്പോൾ ആണ് അറിയുന്നത് തേടിയ വള്ളി കാലിൽ ചുറ്റിയ വിവരം.

ബസ് സ്റ്റാന്ഡിലെ കടകൾക്കിടയിൽ ഒരു ബോർഡ്.

കാള - പോത്ത് - ഐസ്ക്രീം

ഹോ.. എത്ര പെട്ടെന്നാണ് നമ്മുടെ ആഗ്രഹങ്ങളിലേയ്ക്ക് ആലിപ്പഴങ്ങൾ വന്ന് ഇതു പോലെ വീഴുന്നത്! കുറച്ചു മുന്പ് ഒരു ഐസ്ക്രീം കഴിച്ചാലോ എന്നു വിചാരിച്ചതേയുള്ളു.ഇതാ അത് പാരച്യൂട്ടിൽ ഇറങ്ങിയതു പോലെ മുമ്പിൽ വന്നു ചാടിയിരിക്കുന്നു.

എന്നാ വേണ്ടേ? (ചോദിച്ചത്, കടയിലെ വെട്ടാൻ കൊണ്ടുവന്ന പോത്ത് മനുഷ്യനായതു പോലെ ഒരു രൂപം)

പാപ്പൂട്ടി,പറഞ്ഞു.

കാളേം പോത്തും വേണം......അല്ലേ.. വേണ്ട. രണ്ടു കാള മതി.(കാളേം പോത്തിനേങ്കൂടെ ഒരുമിച്ചിട്ടാ പോത്ത് വെയ്റ്റ് മുഴുവൻ കാളേടെ കഴുത്തേലേയ്ക്ക് വയ്ക്കുമെന്നാ ജോയിച്ചേട്ടൻ പറഞ്ഞേക്കണേ!) അതിനുമുമ്പ് ഒരു ഐസ്ക്രീം പോന്നോട്ടെ. അല്ല ജോയിച്ചേട്ടന് ഈ കടേടെ കാര്യം അറിയാമ്മേലന്നാ തോന്നണേ. പുള്ളി പറഞ്ഞെ ആലപ്പുഴേലേ കിട്ടുവൊള്ളൂന്നാ....... ഇതെന്നാ ചേട്ടായീ പുതിയകട വല്ലോവാണോ? 

അഞ്ചാറു വർഷായി - വെട്ടുപോത്ത് പറഞ്ഞു.

ന്നിട്ടെന്നാ.. പുള്ളി അറിയാഞ്ഞെ?

അതിപ്പം ഞാനെങ്ങനെയാ പറയുന്നെ? പുള്ളിയോടന്നെ ചോയീര് - വെട്ടുപോത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ ചുവന്നു.
അല്ല... ഞാൻ ചോയിക്കണൊണ്ട് - പാപ്പൂട്ടി പറഞ്ഞു.

ഗ്രേവി വേണോ? 

(ഇതെന്താ കാളേം പോത്തും ഗ്രേവി കഴിക്കുമോ? പാപ്പൂട്ടിക്ക് സംശയം) അവൻ പറഞ്ഞു.

ഏയ് ... വേണ്ട.. വേണ്ട. (പുല്ലും പിണ്ണാക്കുമൊക്കെ ഇഷ്ടം പോലെ കെടക്കുമ്പോ ഗ്രേവിയോ?)

പാർസലാണോ?

അല്ല.നടന്നാ പോണെ. (കാളേ പാർസലാക്കിയാ ചൊമക്കാനാരാ?)അല്ല. ചേട്ടായി കാശെത്രയാന്ന് പറഞ്ഞില്ലല്ലോ?
വെട്ടുപോത്ത് ഒരുനിമിഷം കണ്ണു മേലോട്ടാക്കി കണക്കു കൂട്ടി.

കാളയ്ക്ക് നൂറ്റമ്പതും നൂറ്റമ്പതും മുന്നൂറ്. ഐസ്ക്രീം എമ്പത്. ടോട്ടൽ മുന്നൂറ്റെൺപത്.

ശരിക്കും ഒരു കാളയ്ക്ക് നൂറ്റമ്പതേ ഉള്ളോ? (  ഈശോയേ... ജോയിച്ചേട്ടമ്പറഞ്ഞേ പന്ത്രണ്ടും പതിനഞ്ചുമൊക്കെ ആയിരം ആവൂന്നാണല്ലോ! ഇതു നല്ല ലാഭാണല്ലോ!)

ആ... അത്രോള്ളു.

ആ എടുത്തോ. ....ഒരു മിനിട്ടേ....... ഒന്നു ജോയിച്ചേട്ടനേ വിളിച്ചോട്ടേ.

പാപ്പൂട്ടി കടേന്ന് അല്പം മാറി, പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ ജോയിച്ചേട്ടനെ വിളിച്ചു.

അതേ... ജോയിച്ചേട്ടാ. ഇവിടെ കാള ഭയങ്കര ലാഭാ.. കേട്ടോ? ജോയിച്ചേട്ടൻ പറഞ്ഞെ... അവടെയൊക്കെ പതിനായിരോം പതിനയ്യായിരോമൊക്കെ ആവൂന്നല്ലേ? മ്മടെ രണ്ടൂന്ന് പിള്ളാര് കൂടെയൊണ്ടാർന്നേ ഞാനൊരു പത്ത് കാളേമ്മാരെ വാങ്ങിച്ചാരുന്നേനെ.ഇത്രേം വെല കൊറച്ചിപ്പം വേറേ എവടെക്കിട്ടാനോ?

ജോയിച്ചേട്ടൻ : എടാ.. പോത്തേ നൂറ്റമ്പതിനൊക്കെ എവടെയാടാ കാളേക്കിട്ടുന്നെ?. വല്ല...പതിനയ്യായിരോ  മറ്റോ ആയിരിക്കും. അതേയ്... കോഡായിരിക്കും!

പാപ്പൂട്ടി : ജോയിച്ചേട്ടാ.... ഒരുമിനിട്ടേ.... (ഫോണിന്റെ മുഖം അടച്ചു പിടിച്ചു. എന്നിട്ട് വെട്ടുപോത്തിനെ നോക്കിയിട്ട്) ശരിക്കും നൂറ്റമ്പതല്ലേ ഒള്ളു? പതിനയ്യായിരത്തിന്റെ കോഡൊന്നുവല്ലല്ലോ?

വെട്ടുപോത്ത്: താനെന്താ ആളെക്കളിയാക്കുവാ?

പാപ്പൂട്ടി : (തല ചൊറിഞ്ഞ്)  അല്ല... ഞാനേ...ജോയിച്ചേട്ടനോടൊന്നു പറയുവാരുന്നു, ഇവിടെന്ന് നല്ല ലാഭാണെന്നേ.... കാളയ്ക്കേ!(ബഞ്ചിൽ ഇരിക്കുന്നു)

വെട്ടുപോത്ത്: വേറേ വല്ലോമ്മേണോ?

പാപ്പൂട്ടി: കയറു കയ്യിലൊണ്ട്. പിന്നെ വല്ലോം കുടിക്കണോങ്കി...... അതിപ്പം ഞാൻ വല്ല  തോട്ടീന്നും കുടിപ്പിച്ചോളാം.

വെട്ടു പോത്ത് എണീറ്റു. മുണ്ട് മടക്കിക്കുത്തി. ഉടുപ്പിന്റെ കൈകള് മേലോട്ട് തെറുത്തു.

അതേയ്... ഒന്നെണീറ്റേ.....ആ സഞ്ചീം എടുത്തേ...

അതേയ് ചേട്ടായീ.......

ആരെടാ നിന്റെ ചേട്ടായി? ആരെടാ..? (അയാൾ മുന്നോട്ട് കത്തിക്കയറി!) എവുടുന്നാ നിന്നെ ഇങ്ങോട്ടു കെട്ടിയെടുത്തത്? 

ചക്കിട്ടപാറേന്നാ......

ഏത് ചക്കയിട്ട പാറേന്നായലും മാങ്ങായിട്ട പാറേന്നായാലും സ്ഥലം കാലിയാക്ക്. രാവിലേന്നേ അങ്ങു പാറേന്നും കാട്ടീന്നുമൊക്കെ എറങ്ങിക്കോളും നമ്മളെ മെനക്കെടുത്താൻ....പോടാ.....ഒള്ള  നേരത്ത് വീടു പറ്റ്. ജോയിച്ചേട്ടൻ കാത്തുനിയ്ക്കണൊണ്ടാവും.

പാപ്പൂട്ടി ഉടലോടെ സ്വർഗ്ഗം പൂകി.



Monday, November 11, 2013

വീട് നിശ്ശബ്ദമാണിപ്പോള്‍


ഇടതുവശത്തെ അരളിയുടെ മഞ്ഞച്ചിരി ആത്മാര്‍ത്ഥതയുടേതായിരുന്നില്ല‍
ഓരോ കുണുങ്ങിച്ചിരിയിലും അവള്‍ വേരുകള്‍ ഇടയിലേക്കാഴ്ത്തി, മതിലിനു ബലക്ഷയം വരുത്തുന്നെന്നായിരുന്നു അച്ഛന്‍റെ പരാതി.

അതിനാല്‍ അതങ്ങു വെട്ടി. 

വലതുവശത്തെ മാവിന്‍റെ, മുറ്റത്തേയ്ക്കും മട്ടുപ്പാവിലേയ്ക്കുമുള്ള കൊമ്പുകളും വെട്ടി.
ഇത്രയും പടര്‍ന്നു പന്തലിച്ച മാവില്‍ നിന്ന്, വര്‍ഷത്തില്‍ കിട്ടുന്നത് നാലോ അഞ്ചോ മാങ്ങ!
ഇനിയിപ്പോള്‍ കള്ളന്മാര്‍ക്ക് അത്ര പെട്ടെന്ന് മുകളിലേയ്ക്ക് പിടിച്ചു കയറാനൊന്നും പറ്റില്ല.
മഴ വരുമ്പോള്‍ ചില്ലകളില്‍ തട്ടി പുരപ്പുറത്തേയ്ക്ക് വെള്ളം തെറിച്ച്, പായല്‍ പിടിക്കുകയുമില്ല.
വീടിന്‌ ചായമടിക്കാനൊക്കെ ഇപ്പോള്‍ എന്താ ചെലവ്‌ ! ഒരു ലക്ഷത്തിലധികമായി.

ഇപ്പോള്‍ വഴിയില്‍ നിന്നു നോക്കിയാല്‍ എന്താ ഒരു എടുപ്പ്!

അടുക്കളഭാഗത്തെ മഹാഗണി, ഏതു നേരവും ഇലകള്‍ കൊഴിച്ച് മുറ്റവും മട്ടുപ്പാവും വൃത്തികേടാക്കുന്നതിനാല്‍, നമ്മുടെ നേരേ നീണ്ട രണ്ടു കൂറ്റന്‍ കൈകളങ്ങ് വെട്ടി.

മാവിനോടു ചേര്‍ന്നു നിന്ന ആ ചെറിയ ഇല്ലിക്കൂട്ടവും പരിസരവും ആകെ കാടുപിടിച്ചു കിടന്നിരുന്നു.
അതിലാണെങ്കില്‍ നിറയെ‍ പക്ഷികളും. ഏതു നേരവും കലപില. സ്വൈര്യം തരില്ല. രാവിലെ തന്നെ തുടങ്ങും. വീടിന്‍റെ തെക്കുകിഴക്കുള്ള പുളിമരത്തിന്‍റെ ചോടു മുഴുവന്‍ പക്ഷിക്കാട്ടമാണ്‌ പുളി പഴുത്തു തുടങ്ങിയാല്‍ പിന്നെ പറയേം വേണ്ട. അവിടെ, കുറെ എലിവിഷം തേങ്ങാപ്പീരയും പഞ്ചാരയും ചേര്‍ത്തങ്ങു വിതറി. എത്ര പെട്ടെന്നാ ബഹളങ്ങളൊക്കെ ഒതുങ്ങിയത്!‌ 

പിന്നാമ്പുറത്തെ വള്ളിനാരങ്ങകള്‍ മതിലും ഭിത്തിയും മൂടി പടര്‍ന്നു നില്‍ക്കുന്നു. അത് പഴങ്ങളായാല്‍
പിന്നെ പറയേണ്ട. ദിവസം മൂന്നും നാലും നേരം അയല്‍‌വക്കത്തെ വികൃതിക്കുട്ടികള്‍‌ക്കെല്ലാം അത് മുറിച്ച് പഞ്ചാരയിട്ട് കൊടുക്കണം. ഏതു നേരവും മുത്തശ്ശീ പാഷമ്പ്രൂട്ട്...പാഷമ്പ്രൂട്ട് എന്നും പറഞ്ഞ് അമ്മയുടെ പിന്നാലെ. പിന്നെ പകല്‍ മുഴുവന്‍  അതിനടിയില്‍ പതുങ്ങി രാത്രി ആക്രമണങ്ങള്‍ക്ക് തന്ത്രങ്ങള്‍  മെനയാന്‍ കൊതുകുകള്‍ അവിടം ഉപയോഗപ്പെടുത്തിയേക്കുമോ എന്നൊരു ഭീതിയും. എത്രയും കാടു കുറച്ചാല്‍ അത്രയും നല്ലത്. ഒരു കാടു വെട്ടിത്തെളിക്കുന്ന വിഷമമൊന്നുമില്ലല്ലോ. താഴെ നിന്നു വളര്‍ന്നു കയറിയ രണ്ടു മൂന്നു തണ്ടുകള്‍ മുറിച്ചാല്‍ മതിയല്ലോ. വാടിയുണങ്ങിക്കഴിഞ്ഞാല്‍ വലിച്ചു പറിച്ചു കളയാന്‍ എന്തെളുപ്പം. ഇപ്പോള്‍ കുട്ടികളുടെ വരവും നിലച്ചു.

ഇപ്പോള്‍, ആകെപ്പാടെ ഒരു പ്രകാശം. എല്ലായിടത്തും ഒരു വൃത്തിയും. നല്ല സ്പിക് ആന്‍റ് സ്പാന്‍.

അരളിയും, മാവും, മഹാഗണിയും, ഇല്ലിക്കൂട്ടത്തിലെ കാടകളെ പേടിപ്പിക്കാനിറങ്ങുന്ന ഓലേഞ്ഞാലിയും, വാഴക്കൈകളിലേയ്ക്ക് പറന്നിറങ്ങുന്ന കാക്കക്കൂട്ടവും, രാത്രിഞ്ചരന്മാരായിരുന്ന വവ്വാലുകളും, രാവിലെ എന്നും നടക്കാനിറങ്ങുന്ന ഉപ്പനുമൊക്കെ അമ്മയുടേതായിരുന്നു. അമ്മ അവരോടൊക്കെ എന്തൊക്കെയോ പറയാറുണ്ടായിരുന്നു. അതു കേട്ടു പോകുന്ന വവ്വാലുകള്‍ രാത്രിയില്‍ എവിടെ നിന്നൊക്കെയോ മോഷ്ടിച്ചെടുത്ത ഈന്തങ്ങകള്‍ അമ്മയ്ക്കും പങ്കുവച്ചു. പഴുത്ത പുറം മുഴുവന്‍ അവര്‍ക്കു വേണമെന്ന ഒരു നിബന്ധന മാത്രം. 
പുറമൊക്കെ തിന്നു തീര്‍ത്ത് ബാക്കി വരുന്ന വെള്ളക്കുരുമാത്രം അടുക്കളയുടെ ഓരം ചേര്‍ത്ത് ഇട്ടുകൊടുക്കും, അമ്മയ്ക്ക് കൊഴക്കട്ടയുണ്ടാക്കാന്‍.

അമ്മ പോയതോടെ കുറേക്കാലം വവ്വാലുകളും കാക്കകളുമൊക്കെ അന്വേഷിച്ചു വന്നു. പിന്നെ അവര്‍ എവിടേയ്ക്കോ പോയി. എന്നാലും, വിശ്വാസം വരാതെ ചിലരൊക്കെ വാഴക്കൈയിലും, മാവിന്‍‌കൊമ്പത്തുമൊക്കെ, വല്ലപ്പോഴും വന്നിരുന്നു ചെരിഞ്ഞു നോക്കാറുണ്ട്. ഇപ്പോള്‍ അതിഥികളായും ആരുമില്ല. വീടും ഉറങ്ങിയതു പോലെ.

ഇനിയിപ്പോള്‍, വീടു പൂട്ടിപ്പോകുമ്പോള്‍ ആധികളൊന്നുമില്ല. തിരിച്ചുവരുമ്പോള്‍ വല്യ പ്രശ്നങ്ങളുമില്ല.





റെവ. ജൊസിയ ഹെൻസൻ

ഇപ്പോൾ, വീണ്ടും എന്നെ Uncle Tom's Cabin വായിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നത് ഈ മനുഷ്യനാണ്. രണ്ടേകാൽ നൂറ്റാണ്ടു മുമ്പ് ജനിച്ച
റെവ. ജൊസിയ ഹെൻസൻ (Rev. Josiah Henson). തണുപ്പു നേരിടാൻ വേണ്ടത്ര കരുതൽസാമഗ്രികളൊന്നുമില്ലാത്ത, ഇരുന്നൂറു വർഷം മുമ്പുള്ള ഉത്തരാർദ്ധഗോളത്തെക്കുറിച്ച് ഇപ്പോൾ എനിക്ക് ആലോചിക്കാനേ കഴിയുന്നില്ല. അങ്ങനെ തണുത്തു വിറങ്ങലിച്ചു കിടക്കുന്ന ഒരു ഒക്ടോബർ അവസാനമാണ്, ഹെൻസൻ കനേഡിയന് മണ്ണിലേയ്ക്ക് കാലെടുത്തു വയ്ക്കുന്നത്. കാലം 1830. ഒരു ജീവന്മരണയാത്ര. കൂടെ ഭാര്യയും നാലു കുഞ്ഞുങ്ങളും. അമേരിക്കയുടെ ബഫലോ കടന്നാൽ അതിർത്തിയിലെ നയാഗ്രനദിയും വെള്ളച്ചാട്ടവും. അതു കടന്നാൽ കാനഡ.
''ഞാൻ നിലത്തു കിടന്നുരുണ്ടു.ഒരു കുടന്ന മണൽ വാരി ചുംബിച്ചു. അലറിവിളിച്ചു. സന്തോഷത്താൽ ഞാൻ ഏതാനും നിമിഷത്തേയ്ക്ക് ഒരു ഭ്രാന്തനെപ്പോലെയായിരുന്നു'', അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.

''സ്വാതന്ത്ര്യം ഒരു ഇടിത്തീ പോലെ എന്റെ മേൽ വീണു'', എന്ന് പണ്ടു ഞാൻ എവിടെയാണു വായിച്ചതെന്ന് എനിക്കോർമ്മയില്ല.
ഒണ്ടേറിയോയിലെ ഡ്രെസ്ഡൻ പ്രദേശത്ത് അദ്ദേഹം പഴയകാല-അടിമകൾക്കായി പുനരധിവാസകേന്ദ്രങ്ങളുണ്ടാക്കി.പല അടിമകളേയും ഒരു ഭൂഗർഭതീവണ്ടിപ്പാതയിലൂടെ രക്ഷപ്പെടാൻ സഹായിച്ചു. ഹാരിയറ്റ് ബീച്ചർ സ്റ്റോവിന്റെ (Harriet Beecher Stowe) വിമോചനാഖ്യായികയായ 'അങ്കിൾ റ്റോംസ് കാബിനി'ലെ പ്രധാനകഥാപാത്രത്തിന്റെ ആത്മാവ് ഈ പച്ചയായ കറുമ്പനാണ്. പിന്നീടാണ് അമേരിക്കൻ ആഭ്യന്തരകലാപം നടക്കുന്നത്.
ഒരിക്കലും അവസാനിക്കാത്ത ഒരദ്ധ്യായത്തിന്റെ തുടക്കവുമാണത്.

എന്നും കുഞ്ഞായിരുന്ന അബ്ദുള്ള

തെങ്ങോലത്തലപ്പുകള്‍ തൊട്ടുനിൽക്കുന്ന  ഒരു തടിക്കൊട്ടാരമാണ്‌ മധുവേട്ടന്‍റെ  ശംഖുമുഖത്തെ വീട്. മുമ്പിലൊരു കൊച്ചുവഴി. വഴി അതിരിടുന്നത് വിമാനത്...

നഗരഘോഷകൻ